ਸਕੂਲ ਦੇ ਜੁੱਤੇ ਜੋ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਚੱਲਣ

ਦਿਨ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਫੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਠੀਕ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਜੁੱਤਾ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਤੰਗ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਤੇ ਉਦੋਂ ਹੀ ਬੱਚੇ ਨੇ ਉਹ ਪਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਉਹੀ ਜੁਰਾਬਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਓ ਜੋ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ ਜੁਰਾਬਾਂ ਘਰ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਮੋਟੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਅਕਸਰ ਅੱਧਾ ਸਾਈਜ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਦਬਾ ਕੇ ਵੇਖੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮੀ ਉਂਗਲ ਤੇ ਜੁੱਤੇ ਦੇ ਸਿਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਥਾਂ ਠੀਕ ਹੈ — ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਵਧਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ, ਤੇ ਅੱਡੀ ਵੀ ਨਾ ਖਿਸਕੇ।

ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਥਾਂ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹਰ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਖਿਸਕਦਾ ਹੈ — ਇਸੇ ਨਾਲ ਛਾਲੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਘਿਸਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਸਾਈਜ਼ ਵੱਡਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਜੋੜਾ ਵੱਧ ਨਹੀਂ, ਘੱਟ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।

ਜੁੱਤਾ ਮੋੜ ਕੇ ਵੇਖੋ। ਇਹ ਉੱਥੇ ਮੁੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪੈਰ ਮੁੜਦਾ ਹੈ — ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਜੁੱਤਾ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਦੂਹਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।

ਹੇਠਲੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਪਕੜ ਵੇਖੋ। ਸਾਦਾ ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸੋਲ ਗਿੱਲੇ ਫ਼ਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕਦਾ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਵੱਧ ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ ਪਕੜ ਵਾਲਾ ਸੋਲ ਲੈਣਾ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਹਿੱਸਾ ਦਬਾ ਕੇ ਵੇਖੋ। ਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਹੀ ਬੈਠ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਡੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲੇਗਾ।

ਨਵਾਂ ਸੈਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਈਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਮੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣ ਨਾਲ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਾਈਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਚੋਣ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਬਹੁਤੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਫਾਰਮਲ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸਪੋਰਟਸ ਜੋੜਾ ਦੋਵੇਂ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।